Bij bezoek van deze site
worden op uw computer
GEEN COOKIES geplaatst
Reclame Code Commissie tikt Wijnbeurs op de vingers (2018)
Een voorbeeld van de wijze waarop consumenten misleid worden is de volgende casus.
SAMENVATTING
Wijnbeurs prees in oktober 2017 in een advertentie in de Volkskrant Chateau Marquis de Mons 2009 St. Emilion Grand Cru aan voor 15,= per fles en dat zou de helft zijn van de "normale" prijs. De Stichting Reclame Code stelde na een klacht van mij over die wijn in een procedure in drie etappes vast, dat het prijsvoordeel niet aantoonbaar was; en dat de wijn, als die al als zodanig bestaat, geen Grand Cru mag worden genoemd omdat de autoriteit in Bordeaux die bevoegd is tot het verstrekken van de kwalificatie Grand Cru deze kwalificatie niet aan deze wijn had gegeven.
De Stichting Reclame Code verwierp het verweer van Wijnbeurs en stelde dat de gewraakte advertentie misleidend was. RCC adviseerde daarom Wijnbeurs om zo niet meer te adverteren.
Meer kan de Stichting niet doen. Een beklaagd bedrijf kan het advies naast zich neerleggen. En doet dat doet Wijnbeurs dan ook. Tot op de dag van vandaag worden wijnconsumenten nog steeds misleid met net niet kloppende productinformatie en niet alleen door Wijnbeurs. Als een aanbieding te mooi is om waar te zijn, is dat meestal ook zo.
Bewijsstukken (rood gemarkeerd) bij onderstaand relaas zijn bij mij op te vragen (zie contactpagina).
WAT VOORAFGING
In oktober 2017 stond in de Volkskrant een advertentie, waarin Wijnbeurs een St. Emilion aanbood voor de halve prijs en waarin deze wijn werd aangeprezen als buurjongen van een paar gerenommeerde chateaux, daarmee de suggestie wekkend, dat de wijn van dezelfde klasse zou zijn. Omdat ik het gerommel met reputaties en prijzen een keer zat was, diende ik een klacht in bij de Reclame Code Commissie. Dat had meer voeten in de aarde dan ik kon vermoeden.
EERSTE RONDE – Poging een oor aan te naaien
Wijnbeurs schreef een verweer en was daarnaast van mening, dat ik EUR 1.000,= aan
de Stichting Reclame Code moest betalen, omdat ik een zakelijk belang had en de klacht
niet als particulier kon hebben ingediend. Ik had immers een wijngaard en was (toen)
trekker van de werkgroep vinificatie van de vereniging van Brabantse Wijnbouwers,
die is ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.
De voorzitter van Reclame Code Commissie
besloot daarop, dat ik EUR 1.000,= moest betalen vooraleer mijn klacht in behandeling
zou worden genomen. Tegen dat besluit kon ik in verweer gaan en uiteraard deed ik
dat. Ik had geen EUR 1.000,= over alleen maar voor net halen van mijn gelijk. Mijn
standpunt lichtte ik toe op een zitting in Amsterdam: Een wijngaard van 0,03 ha kun
je niet een zakelijke aangelegenheid noemen. De productie van ca. 100 flessen wijn
per jaar voorziet deels in mijn eigen behoefte en gebruik ik voor cursussen. Dat
een vereniging is ingeschreven bij de Kamer van Koophandel zegt niets over zakelijke
belangen. Veel verenigingen zijn dat. Bovendien had de belastinginspectie schriftelijk
laten weten, dat de vereniging niet Btw-
De Reclame Code Commissie besloot daarop, dat ik geen EUR 1.000,= verschuldigd was voor het in behandeling nemen van mijn klacht. Wijnbeurs was er dus niet in geslaagd om een lastige consument buiten spel te zetten door die af te schrikken met hoge kosten.
De Reclame Code Commissie neem ik in dezen niets kwalijk. Om het verschuldigd zijn van klachtengeld scherp te krijgen, waren de eerste beslissing en het beroep, hoe vervelend voor mij ook, begrijpelijk. Als deze procedurele hobbel niet genomen werd, was die steeds een rol blijven spelen in het inhoudelijke vervolg.
TWEEDE RONDE – Tegenstander laat verstek gaan
In mijn inhoudelijke reactie op het verweerschrift van Wijnbeurs gaf ik aan, dat
de ligging van een wijngaard naast een andere geen garantie is voor eenzelfde kwaliteit.
In Frankrijk en elders is gebruikelijk, dat weggetjes tussen wijngaarden meer zijn
dan een manier om van A naar B te komen. Ze vormen ook de historische demarcatie
tussen kwalitatief verschillende percelen.
Wijnbeurs had bovendien foto's geleverd
van een gebouw te midden van wijngaarden, waarbij geen bord of ingang zichtbaar was.
En waar de ingang had kunnen zijn, was midden op de foto een grote boom te zien.
Een beetje wijnboer zal zoiets niet als de ideale presentatie van zijn bedrijf zien.
De foto kon overal gemaakt zijn. Hetzelfde gold voor een foto van een wijnmakerij
met gedateerde betonnen cuves.
Het belangrijkste van alles: De wijn kwam niet voor
in het register van het Conseil des Vins de Saint-
Over de prijs: Op Vivino is te zien voor welke prijzen een wijn over de toonbank gaat. Die prijzen lopen zeer uiteen. Dat komt omdat een handelaar zelf zijn wijn voor een bepaalde prijs op Vivino kan aanbieden, en er weer vanaf halen en onder een andere prijs aanbieden. Reviewers (Vivino is behalve verkoopkanaal ook een reviewsite) melden ook voor welke prijzen zij hun gereviewde wijn hebben gekocht. Maar het maakt nogal wat uit of dat in een winkel of in een restaurant is gebeurd. En in welk land de wijn gekocht is, dus onder welk belastingregime. Kortom, een voordeel claimen van 50% is nogal gemakkelijk want een goed vergelijk is via dit soort sites niet mogelijk.
Bij een mondelinge behandeling was Wijnbeurs afwezig. De reden laat zich raden. Dat
de opponent het liet afweten, betekent niet dat het een gezellig onderonsje werd.
In een scherp verhoor heb ik nogmaals gedetailleerd aangegeven wat mijn klacht was
en waarom en welke belangen ik (niet) had.
De Reclame Code Commissie stelde mij als
klager in het gelijk. Wijnbeurs kon daartegen nog in beroep gaan bij het College
van Beroep van de Stichting Reclame Code.
DERDE RONDE – Gegooi met modder
Wijnbeurs ging tegen het besluit van de Commissie in beroep en deed dat schriftelijk, waarop ik van mijn kant ook schriftelijk mocht reageren.
Wijnbeurs had een aantal "bewijsstukken" aangeleverd omtrent prijs en herkomst van de wijn, die eenvoudig te fileren waren.
Zo staat Chateau Marquis de Mons ingeschreven bij de Kamer van Koophandel in Bordeaux,
onder eigendom van de familie Micheau-
Wijnbeurs had ook aangegeven, dat de website van het Conseil de enige bron was waarop ik mijn stelling baseerde, dat van een Grand Cru geen sprake was. Maar ja, er is ook maar één instantie die namens het Franse Ministerie van Landbouw bevoegd om kwalificaties toe te kennen (aantoonbaar met schriftelijke stukken). En juist die bron gaf aan, dat een Chateau Marquis de Mons Saint Emilion Grand Cru niet bestaat. Meer bronnen zijn niet nodig.
Wijnbeurs kwam met een website en afdrukken uit een boekwerk waarin de gewraakte wijn wel werd aangegeven. Maar de website met zo ongeveer alle bestaande Bordeauxwijnen is meer een marketinginstrument van merken dan een betrouwbare bron van echt bestaande wijnen en kwalificaties. En het boekwerk is eigenlijk een gedrukte versie van wat er bij de Kamer van Koophandel staat ingeschreven. Dat is iets anders dan een merk of domein. Het Conseil beoordeelt wijnen, geen merken of percelen.
Wijnbeurs had ook een "brief" van de familie Micheau-
Op 15 mei '18 vond in Amsterdam de mondelinge behandeling door het College van Beroep plaats.
Wijnbeurs, vertegenwoordigd door zijn CEO de heer Tuldens, begon met een persoonlijke aanval: Waarom ik toch zo obsessief bezig was; en dat ik met al mijn kennis van Bordeauxwijnen welhaast voor het karretje van de gevestigde orde moest zijn gespannen. Wijnbeurs wilde immers niet meer doen dan voordeeltjes aan de afnemers doorgeven en dat zou de gevestigde handel niet zinnen.
Ik onderbrak het betoog van Wijnbeurs,want ik accepteerde niet dat op de man werd
gespeeld. Precisie en nauwkeurigheid zijn in dit soort zaken van groot belang en
zijn iets anders dan obsessief bezig zijn. En ja, dat ik iets van Bordeauxwijnen
weet, mag niet tegen mij gebruikt worden, al vind ik zelf dat het met die Bordeauxkennis
nog wel losloopt.
Ik gaf aan de zitting te verlaten als niet meer de zaak maar mijn
persoon en mijn optreden ter discussie werden gebracht. Nadat de voorzitter van het
College Wijnbeurs er fijntjes op gewezen had, dat het zwart maken van de tegenpartij
niet bijdraagt aan het winnen van een debat, bood Wijnbeurs zijn excuses aan.
Wijnbeurs voerde vroeg zich verder nog af wat me bezielde om een klacht in te dienen.
Ik was tenslotte geen klant van ze. Mijn reactie: Natuurlijk ben ik geen klant van
Wijnbeurs, daar heb ik immers geen vertrouwen in. En ik koop wel eens wijnen via
internet, maar dan rechtstreeks bij producenten die ik ken. Verder is de vraag van
Wijnbeurs niet relevant: Eenieder die kennis neemt van een misleidende reclame-
Alle argumenten werden nog eens uitgewisseld, waarbij steeds minder vragen van het College van Beroep mijn kant op kwamen en steeds meer richting Wijnbeurs gingen. Soms is zwijgen voldoende om de tegenpartij zich te laten verstrikken in de eigen redeneringen.
UITSPRAAK door College van Beroep
Enige tijd later deed het College van Beroep uitspraak. De eerdere beslissing van de Commissie bleef in stand, zij het met op sommige punten een aanvullende of iets gewijzigde argumentatie. En Wijnbeurs werd geadviseerd niet meer op deze wijze te adverteren. In juni werd de uitspraak gepubliceerd.
NASCHRIFT en BRONNEN
Als een aanbieding te mooi is om waar te zijn, is dat meestal ook zo. Maar toen ik mijn klacht indiende, had ik geen flauw vermoeden waartoe die zou leiden en wat voor heisa het voor een consument is om zijn gelijk te halen. Dat Wijnbeurs had geprobeerd om me voor EUR 1.000,= (verschuldigd klachtengeld) een oor aan te naaien, was voor mij de reden om daarna tot het gaatje te gaan. Misleiding vindt overal plaats, maar de schaal en wijze waarop dat hier gebeurt is niet te pruimen. We worden als consument beduveld waar we bij staan.
Helaas kan de Stichting Reclame Code nooit verder gaan dan de aanbeveling om niet meer op deze wijze reclame te maken. Boetes kunnen niet worden opgelegd. Een aanklacht indienen wegens valsheid in geschrifte is alleen zinvol als je persoonlijk gedupeerd bent. Het enige wat je als consument kunt doen is misleiding aan de kaak stellen. Dat kost veel kruim en tijdens de moeizame weg moet je een rug van teflon hebben, waarlangs alles afglijdt.
Publicatie van de uitspraak is te vinden op:
https://www.reclamecode.nl/uitspraken/resultaten/voeding-
Andere uitspraken betreffende Wijnbeurs, Wijnoutlet, enzovoort, zijn te vinden via
het zoekveld op de website van de Stichting Reclame Code https://www.reclamecode.nl
Wijnbeurs maakt deel uit van het concern E-
Sommige van deze bedrijven hebben het al eerder aan de stok gehad met de Reclame
Code Commissie, en zijn steeds in het ongelijk gesteld. Uitspraken van de Stichting
Reclame Code kunt u opzoeken op https://www.reclamecode.nl/zoekscherm.asp
Zoek bij
Uitspraak op Wijnbeurs, op Wijnoutlet, of op Wijnvoordeel.
Tenslotte: Ik heb hier niet de documenten opgevoerd die zijn opgesteld door Wijnbeurs. Het zijn mijn stukken niet en ik ben niet gerechtigd om deze zonder toestemming van Wijnbeurs in de openbaarheid te brengen.